خرید بازی Conflict Zone PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی Conflict Zone PS2

Conflict Zone یک بازی استراتژی بی‌درنگ با تم جنگی است که توسط گروه MASA توسعه یافته و توسط Ubi Soft برای دریم‌کست، پلی‌استیشن ۲ و مایکروسافت ویندوز منتشر شده است. این آخرین بازی شخص ثالث منتشر شده برای دریم‌کست در ایالات متحده بود و جزو پنج بازی نهایی منتشر شده برای دریم‌کست در مناطق PAL بود.

بازی Conflict Zone یک بازی استراتژیک نظامی مدرن است که سیستم منابع منحصر به فردی دارد. همچنین هوش مصنوعی پیشرفته خود را به رخ می‌کشد. قرار است دشمن هر بار به روش‌های مختلفی به اقدامات شما واکنش نشان دهد و می‌توانید فرماندهانی داشته باشید که توسط کامپیوتر کنترل می‌شوند و در نبردها به شما کمک می‌کنند.

 همه اینها در تئوری عالی به نظر می‌رسد، اما در عمل، متوجه خواهید شد که هوش مصنوعی فقط به صورت پراکنده حرکات هوشمندانه‌ای انجام می‌دهد. Conflict Zone مشکلات دیگری نیز دارد. وقتی موج اول ناامیدی تمام می‌شود، متوجه خواهید شد که Conflict Zone یک بازی RTS ضعیف است که ایده‌های خوب اندک آن به درد نمی‌خورند.

سرعت بسیار پایین Conflict Zone آن را خسته‌کننده می‌کند.

Conflict Zone صحنه جنگ بین سپاه بین‌المللی صلح (ICP)، یک نیروی حافظ صلح مانند ناتو، و GHOST، یک گروه مخفی خودخواه از ملت‌ها، است. می‌توانید در هر دو ماموریت کمپین و درگیری، در نقش هر یک از طرفین بازی کنید. هر دو طرف در ماموریت‌های کمپین به خوبی نمایش داده می‌شوند و داستان از طریق میان‌پرده‌های نسبتاً سرگرم‌کننده روایت می‌شود.

 اما اگرچه ICP و GHOST از نظر ایدئولوژیکی متفاوت هستند، اما از نظر واحدها و ساختارها تقریباً یکسان هستند. سناریوهای ICP عمدتاً مأموریت‌های حفظ صلح هستند که در آنها باید غیرنظامیان را نجات دهید و سپس نیروهای GHOST را از بین ببرید. این مأموریت‌ها آنقدر تکراری می‌شوند که قبل از هر مأموریت، احساس می‌کنید که انگار آماده می‌شوید تا صبح دوشنبه بعد از آخر هفته دوباره سر کار بروید.

 مأموریت‌های GHOST کمی بهتر هستند زیرا تأکید کمتری بر نجات غیرنظامیان وجود دارد. خسته‌کننده به نظر می‌رسد که هر دو طرف واحدهای یکسانی دارند، و همینطور هم هست. هنگام بازی در یک نقشه درگیری، بهتر است یک سکه بیندازید زیرا اساساً فرقی نمی‌کند که در کدام طرف باشید. در واقع، این کاملاً درست نیست - ICP و GHOST رویکردهای کمی متفاوتی در مورد غیرنظامیان و رسانه‌ها دارند.

مدل منابع در Conflict Zone جالب و منحصر به فرد است. یکی از منابع شما "محبوبیت" است. این تعیین می‌کند که در هر لحظه چه سطح واحدها و فناوری در اختیار دارید. قرار است این نشان دهنده اعتمادی باشد که رهبران شما به شما دارند، بنابراین محبوبیت بیشتر به این معنی است که آنها به شما اجازه می‌دهند بمب‌افکن و زیردریایی داشته باشید. رسانه‌ها با مشاهده اقداماتی که در بازی انجام می‌دهید، مستقیماً بر محبوبیت شما تأثیر می‌گذارند.

محبوبیت بزرگترین عامل تمایز بین ICP و GHOST است. ICP می‌تواند با نجات غیرنظامیان و بردن آنها به اردوگاه پناهندگان در پایگاه خود، محبوبیت را به سرعت به سطوح بالا افزایش دهد. نکته منفی این است که ICP نیز به راحتی محبوبیت خود را از دست می‌دهد. اولاً، مردم عموماً جنگ‌های طولانی را دوست ندارند، بنابراین محبوبیت ICP به مرور زمان به آرامی کاهش می‌یابد.

 ثانیاً، اگر نیروهای شما متحمل خسارات تحقیرآمیزی شوند، مردم خانه شما را دوست نخواهند داشت. در نهایت، مرگ تعداد زیادی از غیرنظامیان به دست شما، محبوبیت شما را به شدت کاهش می‌دهد. هرچند مرگ چند غیرنظامی قابل قبول است. اما شما هنوز هم باید از نبردهای زیادی در نزدیکی شهرها اجتناب کنید، زیرا مواد منفجره دارای آسیب‌های منطقه‌ای هستند که می‌توانند به راحتی باعث تلفات غیرنظامیان شوند. 

 ساختمان‌های شهر، غیرنظامیان را دوباره تأمین می‌کنند، بنابراین شما نمی‌خواهید که آنها نابود شوند. افزایش محبوبیت GHOST به کار بیشتری نسبت به افزایش محبوبیت ICP نیاز دارد. به جای اردوگاه پناهندگان، یک اردوگاه ثبت نام دارید. وقتی غیرنظامیان را به آنجا می‌برید، آنها به یک واحد پیاده نظام تصادفی در کنار شما تبدیل می‌شوند.

 این کار محبوبیت شما را به 50 درصد افزایش می‌دهد، اما نه بیشتر. به عنوان یک ژنرال مزدور، باید رهبران GHOST را با فیلم‌های مطلوب از نبردهای موفق تحت تأثیر قرار دهید. می‌توانید فیلمبردارانی را برای دنبال کردن نیروهای خود استخدام کنید. اما اگر در نبرد شکست بخورید، انتظار کاهش محبوبیت را داشته باشید.

مشکلات مربوط به تعادل واحدها و هوش مصنوعی، توصیه آن را دشوار می‌کند.

منابع اصلی که دریافت می‌کنید، امتیازهای فرماندهی هستند. در حالی که منبع محبوبیت جالب است، سیستم امتیاز فرماندهی ناامیدکننده است. به نظر می‌رسد که کسب امتیاز فرماندهی کافی برای ایجاد یک نیروی با اندازه مناسب، مدت زیادی طول می‌کشد. درست است که تقریباً در تمام بازی‌های RTS مقداری انتظار لازم است، اما Conflict Zone این کار را به نهایت می‌رساند. 

می‌توانید نرخ کسب امتیاز فرماندهی را از طریق نجات غیرنظامیان افزایش دهید، اما بیشتر اوقات، آنها پشت خطوط دشمن هستند. و سازه‌های زیادی در بازی وجود ندارد، بنابراین ساختن پایگاه شما اصلاً زمان زیادی نمی‌برد. بنابراین، شما فقط آنجا می‌نشینید و با انگشتانتان بازی می‌کنید تا زمانی که امتیاز فرماندهی کافی برای ساخت سربازان جمع آوری کرده باشید. 

کاملاً منطقی است که بلند شوید و یک فنجان قهوه دم کنید یا مدتی تلویزیون تماشا کنید و سپس به بازی برگردید. کامپیوتر به ندرت با نیرویی تهدیدآمیز به پایگاه شما حمله می‌کند، بنابراین لازم نیست نگران این موضوع باشید. سیستم امتیاز فرماندهی در حالت درگیری حتی بدتر هم می‌شود. همه جنگجویان امتیاز فرماندهی را با نرخ نسبتاً برابری دریافت می‌کنند، بنابراین هیچ راهی برای مختل کردن اقتصاد حریف وجود ندارد. این بدان معناست که بن‌بست‌های زیادی وجود خواهد داشت، مگر اینکه کسی اشتباه واقعاً بدی مرتکب شود.

گیم‌پلی بازی Conflict Zone، مدل ضعیف منابع را جبران نمی‌کند. قرار است بتوانید حملات انحرافی به نیروهای دشمن انجام دهید و باعث شوید دشمن آن منطقه را تقویت کند و منطقه دیگری را تا حد زیادی بی‌دفاع بگذارد. این فقط گاهی اوقات جواب می‌دهد، بنابراین به ایده‌آل اولیه RTS یعنی پیروزی با چمباتمه زدن در پایگاه خود تا زمانی که نیروهای کافی برای غلبه کامل بر مواضع دشمن داشته باشید، برمی‌گردید. 

پیاده‌نظام عمدتاً بی‌فایده است زیرا آنها خیلی سریع می‌میرند و در مقایسه با وسایل نقلیه کند حرکت می‌کنند. از آنجایی که انفجارها یک پیاده‌نظام را فوراً می‌کشد و پیاده‌نظام معمولاً جمع می‌شوند، یک گلوله تانک یا بازوکا اجساد را به پرواز در می‌آورد. این باعث می‌شود تعجب کنید که چرا می‌توانید یک پزشک برای درمان نیروهای زخمی بسازید، زیرا به نظر نمی‌رسد نیروها بیش از یک ضربه زنده بمانند.

وسایل نقلیه بسیار مفیدتر هستند زیرا قبل از نابودی، ضربه بیشتری را تحمل می‌کنند. به علاوه، می‌توانید آنها را تعمیر کنید. نیروی حمله اصلی شما تقریباً همیشه تانک‌ها و پدافندهای ضد هوایی خواهد بود. در ابتدا، تنها واحد پیاده‌نظامی که همیشه می‌خواهید بسازید، بازوکا است زیرا می‌تواند به هواپیماهای دشمن شلیک کند، اما حتی آن هم خیلی زود از فایده‌اش کم می‌شود زیرا وسایل نقلیه ضدهوایی به دست خواهید آورد.

 بنابراین یاد خواهید گرفت که پیاده‌نظام را به کلی نادیده بگیرید. به شما گفته می‌شود که تفنگداران دریایی برای پاکسازی شهرها خوب هستند زیرا آنها به طور تصادفی غیرنظامیان را با آسیب پاششی نمی‌کشند، اما در عمل، بهتر است فقط از وسایل نقلیه استفاده کنید - اهمیتی ندهید که چند غیرنظامی بمیرند و اهمیتی ندهید که امتیاز محبوبیت خود را از دست بدهید. تا زمانی که به اندازه کافی برای ساخت تانک داشته باشید، مشکلی نیست.

ICP و GHOST در بیشتر موارد دقیقاً واحدهای یکسانی دارند.

هوش مصنوعی واحد در بهترین حالت مناسب است. از آنجایی که واحدها نمی‌توانند آسیب زیادی را در منطقه درگیری جذب کنند، دلیلی برای تمرکز آتش روی یک واحد وجود ندارد. بازی در پخش آتش واحدها روی گروه‌های دشمن خوب عمل می‌کند. واحدهای شما همچنین هنگام حرکت شلیک می‌کنند که در بازی‌های RTS یک عامل کاهش استرس است. از سوی دیگر، مسیریابی واحدها مشکلاتی دارد.

 واحدهای شما در نهایت به هر نقطه‌ای از نقشه می‌رسند، اما به طور مؤثر به آنجا نمی‌رسند، که این به ضرر شماست. بزرگترین موانع، پل‌ها و رمپ‌هایی هستند که به تغییر ارتفاع منجر می‌شوند. به نظر نمی‌رسد گروه‌های شما بدون کشته شدن بتوانند از پس این موانع برآیند. مقیاس نشان می‌دهد که پنج پیاده نظام و چند تانک می‌توانند به راحتی در کنار هم عبور کنند، اما همه آنها اصرار دارند که در این مکان‌ها به صورت تک ردیفی حرکت کنند.

 هر کسی می‌تواند نقاط ضعف آشکار ناشی از آن را ببیند. همچنین هیچ تشکیلاتی برای محافظت از واحدهای ضعیف‌تر مانند توپخانه و نیروهای ضد هوایی وجود ندارد. یک گروه با سرعت کندترین عضو حرکت نمی‌کند. اگر ستون تانک‌های در حال پیشروی شما جلو برود و از بین برود، مجبور خواهید شد هر چیز دیگری را که عقب مانده است، عقب‌نشینی کنید.

 این دلیل دیگری است که چرا پیاده نظام بیشتر از ارزشش دردسر دارد. برخی از نقشه‌های درگیری همچنین پایگاه‌ها را در مناطقی قرار می‌دهند که ارتش شما به سادگی از رفتن به آنجا امتناع می‌کند. به نظر می‌رسد پیروزی در این سناریوها با ارتش‌ها غیرممکن است، بنابراین آخرین کسی که باید آنجا را ترک کند، پیروز است.

منطقه درگیری شامل حداکثر چهار فرمانده نبرد تحت کنترل هوش مصنوعی در هر طرف است که می‌توانند در نبرد به شما کمک کنند. می‌توانید از آنها بخواهید وظایف مختلفی مانند بهبود پایگاه شما، حمله یا دفاع از یک موقعیت و تمرکز بر نجات غیرنظامیان را انجام دهند. مورد دوم احتمالاً تنها گزینه‌ای است که واقعاً مفید است. 

نجات غیرنظامیان یک کار خسته‌کننده است و اگر شخص دیگری مایل به انجام آن برای شما باشد، قدرت بیشتری به آنها می‌دهد. می‌توانید منابع را با فرماندهان به اشتراک بگذارید و به آنها واحدهایی بدهید که خودشان کنترل کنند. اما به اشتراک گذاشتن نقاط فرماندهی به این معنی است که باید برای ساختن یک نیرو حتی بیشتر صبر کنید. 

اکنون، می‌توانید در حالی که آنها پایگاه شما و تعدادی واحد را می‌سازند، کارهایتان را انجام دهید. اما تا آن زمان، اصلاً فایده بازی کردن چیست؟ فرماندهان سهم خود را از مشکلات دارند. گاهی اوقات آنها از ساختن چیزی امتناع می‌کنند و فقط می‌نشینند و پول جمع می‌کنند. شاید این گواهی بر هوش مصنوعی پیشرفته در بازی باشد - مانند فیلم بازی‌های جنگی، شاید کامپیوتر به سادگی متوجه می‌شود که بخشی از یک بازی بی‌ثمر است.

گرافیک بازی Conflict Zone پلی استیشن 2

گرافیک سه بعدی بازی‌ها کاربردی است: آنها کار را انجام می‌دهند اما چیزی نیستند که بتوان در مورد آن نوشت. مدل‌های واحدها بی‌روح هستند، اما وقتی از نزدیک زوم می‌کنید، خوب به نظر می‌رسند. مشکل دیگر پیاده‌نظام این است که وقتی از نزدیک زوم می‌کنید، بسیار کوچک هستند، که این همان نمایی است که یک گیمر استراتژی معمولی برای داشتن دید کامل از میدان نبرد باید از آن استفاده کند. آنقدر بد است که حتی نمی‌توانید تفاوت بین یک گاو و یک تفنگدار دریایی دشمن را بدون اینکه ابتدا ماوس خود را روی آن ببرید، تشخیص دهید.

مدل منابع متمایز Conflict Zone نمی‌تواند بازی را ذخیره کند.

از سوی دیگر، رابط کاربری Conflict Zone ساده و روان است و به خوبی کار می‌کند. وقتی گروهی از واحدها را انتخاب می‌کنید، نوع و تعداد واحدهای انتخابی شما در سمت چپ صفحه نمایش داده می‌شود. یک نقشه کوچک در گوشه بالا سمت راست دارید که وقتی نشانگر ماوس را روی آن قرار می‌دهید، باز می‌شود. تنها ویژگی اصلی دیگر رابط کاربری، منوی ساخت در پایین سمت چپ است. گشت و گذار در آن و ساختن هر چیزی که می‌خواهید واقعاً آسان است.

 حتی لازم نیست برای خرید واحدها، یک ساختمان از نوع کارخانه‌ای انتخاب کنید. دوربین نسبتاً خوب کار می‌کند، اما فقط می‌توانید از ماوس در لبه صفحه برای تنظیم پرسپکتیو استفاده کنید. بازی‌های استراتژی دیگری وجود دارند که به شما امکان می‌دهند دکمه‌ها را نگه دارید و ماوس را برای چرخش و بالا بردن دوربین حرکت دهید - خیلی بد است که این ویژگی پیاده‌سازی نشده است.

جمع بندی

Conflict Zone یک بازی کاملاً بد نیست، اما هیچ چیز در مورد آن وجود ندارد که شما را به بازی کردن آن ترغیب کند. اکثر گیمرهای استراتژی جریان اصلی به احتمال زیاد بازی کردن آن را دردناک می‌دانند. علاوه بر این، الان زمان بسیار خوبی برای بازی‌های استراتژیک است، بنابراین رقابت شدید در Conflict Zone باعث می‌شود که این بازی کمتر توصیه شود. و اگر هوش مصنوعی Conflict Zone تسلیم شود، شاید سعی دارد چیزی به شما بگوید. 

گیمرهای حرفه‌ای بازی‌های استراتژیک ممکن است چیزی برای دوست داشتن در سیستم منابع غیرمعمول بازی پیدا کنند. اما حتی این هم کافی نیست و قیمت ارزان بازی ۱۹.۹۹ دلار، خرید آن را توجیه می‌کند. شما به راحتی می‌توانید بازی‌های قدیمی‌تری را انتخاب کنید که از Conflict Zone بهتر به نظر می‌رسند و بازی می‌شوند.